Kur vetë faqja bëhet pjesë e tregimit

Para se të shfletoni librin e radhës bashkë, shikojani formën. A ka gjithmonë nevojë tregimi vetëm për fjalë dhe ilustrime? Në koleksionin historik të Library of Congress gjenden libra që e fusin lojën brenda vetë faqes. Tre shembuj e bëjnë këtë pyetje shumë konkrete.

Tre libra që nuk rrinë thjesht hapur

• Në “The Rocket Book”, Peter Newell e ndjek një raketë që kalon nëpër katet e një ndërtese. Vrima që shpon faqet e librit është pjesë e mënyrës si tregohet udhëtimi.
• “The Slant Book”, po nga Newell, ka formë paralelogrami. Faqet e pjerrëta i shkojnë për shtat historisë së një karroce që zbret një kodër.
• Te “Mother Goose Finger Plays” e Irene M. Cullison, vargjet shoqërohen me fotografi të pozicioneve të duarve. Lexuesi mund ta ndjekë vjershën edhe me gjeste.

Bëjeni: një libër që hapet si fizarmonikë

Merrni një fletë të gjatë dhe paloseni para e prapa në katër pjesë. Zgjidhni një personazh të thjeshtë: një kapelë që e merr era, një qen që kërkon topin ose një letër që udhëton nëpër qytet. Në panelin e parë vizatoni nisjen; në dy të tjerët, nga një ndalesë; në të fundit, mbërritjen.

Secili anëtar i familjes mund të bëjë një panel. Vendosni paraprakisht vetëm një hollësi që do të përsëritet, për shembull një vijë të kuqe që kalon nga një faqe te tjetra. Kur ta hapni të gjithë fletën, udhëtimi shfaqet njëherësh. Kur ta mbyllni, mund ta tregoni hap pas hapi.

Lexojeni fillimisht pa fjalë: çfarë kupton secili vetëm nga vizatimet? Pastaj shtoni nga një fjali dhe zgjidhni një titull bashkë. Ky variant me palosje është ide e redaksisë, e frymëzuar nga mënyra si librat historikë përdorin formën. Nuk kërkon kopjimin e ilustrimeve ose përkthimin e teksteve të tyre.

Për një shfletim tjetër familjar, hapni koleksionin në burimin më poshtë dhe kërkoni një hollësi që do t’ju kishte shpëtuar po të shikonit vetëm kopertinën.